Alexanderbos

Uit Wikistad

Dit bos of park of deze tuin wordt door de Nationale Bossen- en Parkendienst, een overheidsorganisatie onder het Ministerie van Natuur & Milieu, beheerd, beschermd en gepromoot.

Het Alexanderbos is een klein bosje met bijhorend park dat zich in de Winkelwijk van Wikistad bevindt en samen met het Ruben-, het Robinbos de groene long vormt in dit gedeelte van Wikistad.

Deze drie bosjes, de stille getuigen van het grootse verleden van Libertas verdienden, aldus Aesopos, meer aandacht. Op 27 Augustus besliste men twee nieuwe bosjes met bijhorend park in te richten. Ze kregen de naam Dimitribos en Martijnbos.

[bewerken] Alexanders

Vele wetenschappers en filosofen, inclusief de Libertaanse Lars Washington (Aesopos), zijn er rotsvast van overtuigd dat Alexandru Latin een afstammeling (in rechte lijn) is van de Roemeense vorst Alexandru Ioan Cuza (Huşi, Moldavië, 20 maart 1820 - Heidelberg, Duitsland, 15 mei 1873) die van 1859 tot 1862 vorst van Moldavië en Walachije en daarna tot 1866 van Roemenië was.

Een andere Alexander; Alexander Jan schafte de lijfeigenschap af, verdeelde naar Frans voorbeeld voormalige kloosterlijke grondgebieden onder de boeren en stichtte scholen en universiteiten (in Iaşi en Boekarest).

[bewerken] Inrichting

De Alexanderbron

Aesopos wilde het bos laten inrichten naar het voorbeeld van het Vlăsiabos (Roemeens: Codrii Vlăsiei), het bos dat Boekarest omringt en delen van Ilfov beslaat. Wegens plaatsgebrek moest Aesopos echter noodgedwongen zijn plannen herzien.

Toen hij op een avond, in gedachten verzonken, aan het bos stond en zag hoe een paar vogels uit een kleine plas water dronken wist hij het: de bron zoals die in het Village Museum in Boekarest staat. Dàt zou het worden! Hij liet een exacte replica maken die aan de ingang van het Alexanderbos werd geplaatst en die Aesopos plechtig de Alexanderbron doopte.

[bewerken] Randinformatie

Vlăsiabos (Codrii Vlăsiei) betekent "bos van de Vlachen" (Roemenen, Walachen), een naam die de Zuid-Slaven hebben gegeven die de nabije vlaktes bewoonden. Om preciezer te zijn betekent Codrii "bos" in het Roemeens en Vlăsia komt van het Slavische Vlas, dat Vlach betekent.

Tussen 1692 en 1700 werd er een verharde weg (genaamd Podul Mogoşoaiei) dwars door het bos aangelegd. Deze zou het centrum van Boekarest met het Mogoşoiapaleis van Constantin Brâncoveanu verbinden. De weg werd gemaakt van eikenhout. Tijdens de lente en de herfst waren de meeste wegen in de Balkan modderig, wat het hout zou voorkomen. In 1842 werd de weg bestraat met kinderkopjes, en later met asfalt. De weg werd sinds de overwinning in de Russisch Turkse Oorlog tussen 1877-1878, toen Roemenië onafhankelijk werd verklaard, "Calea Victoriei" genoemd.

Tot de 19e eeuw was het bos nog intact, totdat de Walachen het bos gingen kappen om het hout te gebruiken op het platteland. Er rest nog slechts een klein gedeelte van het bos, waarvan het grootste deel zich ten noorden van Boekarest bevindt: bij Snagov, Pustnicul, Cernica, Romaneşti en Comana.